Signal Corps Photographer
De fotografen van het Signal Corps maakten deel uit van de Amerikaanse krijgsmacht.
Van de Eerste Wereldoorlog tot ver in de Koude Oorlog legden zij veldslagen, militaire operaties en de menselijke gevolgen van oorlog vast.
Oprichting en de Eerste Wereldoorlog (1917–1918)
- Begin: Op 21 juli 1917 richtte het U.S. Army Signal Corps een gespecialiseerde Photographic Section op.
- Doel: De afdeling produceerde propagandamateriaal, voerde militaire terreinverkenningen uit en bouwde aan een visuele geschiedenis van de oorlog.
- Omvang: De eenheid groeide snel: van 25 man in 1917 tot honderden officieren en fotografen eind 1918. In Frankrijk beschikte zij over laboratoria in Parijs en Vincennes.
Tweede Wereldoorlog en de oorlogsjaren (1939–1945)
- Gevechtsfotografie: Tijdens de Tweede Wereldoorlog trokken de combat camera photographers van de Army Pictorial Service, onderdeel van het Signal Corps, met een camera in plaats van een geweer naar de frontlinie.
- Toegang: Zij bereikten vaak locaties waar civiele journalisten niet mochten komen.
- Erfgoed: Zij maakten iconische beelden van landingen, verwoesting en bevrijding. Ongeveer een miljoen van deze foto's worden bewaard in de Amerikaanse National Archives.
Uitrusting:
De uitrusting en camera’s van de fotografen van het Signal Corps moesten bestand zijn tegen de zware omstandigheden aan het front. Omdat de technologie tussen 1917 en 1945 snel evolueerde, verschilde de gebruikte apparatuur sterk per periode. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog was het leger bovendien onvoldoende voorbereid, waardoor fotografen vaak een combinatie van officiële legeruitrusting en gevorderde civiele apparatuur gebruikten.
Eerste Wereldoorlog (1917–1918)
In deze periode waren camera’s nog groot, zwaar en kwetsbaar. Fotografen werkten vaak met massieve houten statieven en glasplaten.
- Graflex-grootbeeldcamera’s: Deze camera’s waren de standaard voor stilstaande beelden. Ze gebruikten grote glasnegatieven of vroege vlakfilm, wat zeer gedetailleerde foto’s opleverde, maar in de loopgraven langzaam en onpraktisch was.
- DeBrie- en Bell & Howell-filmcamera’s: Voor bewegend beeld op 35mm-film werden zware Franse DeBrie-camera’s en Amerikaanse handbediende Bell & Howell-camera’s ingezet. Deze moesten vaak met een zwengel worden aangedreven.
- Verkenning: Voor lucht- en terreinverkenning werden speciale, extra grote camera’s in vliegtuigen gemonteerd.
Tweede Wereldoorlog (1939–1945)
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de uitrusting gestandaardiseerd in speciale kits, zoals de bekende PH-104- en PH-261-sets.
Fotocamera's (Stilstaand beeld)
- PH-47 Speed Graphic (4x5 inch): De absolute koning van de oorlog.
Deze robuuste perscamera van Graflex was de standaarduitrusting voor combat fotografen. Het leverde haarscherpe grootbeeldnegatieven op. Het nadeel? De camera vereiste wel elf handelingen per foto en werkte met losse filmcassettes, wat onder vuur levensgevaarlijk en complex was.
Dit toestel, aangeduid als de PH-47 en beter bekend als de Speed Graphic, was de standaardcamera voor fotografen van het Amerikaanse leger.
- Kodak 35 (PH-324): Omdat de Speed Graphic zo groot was, kregen fotografen voor snellere actie de compactere Kodak 35 (PH-324) mee. Dit was een van de eerste Amerikaanse 35mm-camera's met een meetzoeker die speciaal voor het leger werd geproduceerd.
De PH-324 voorzien van een 51mm f/4.5 Kodak Anastigmat-objectief.
Het scherpstellen gebeurt door aan de ring direct rondom de frontlens te draaien. De sluitertijden worden geregeld via de buitenste ring van het objectief, terwijl het diafragma wordt ingesteld met het kleine metalen lipje op de 'vijf-uur-positie'. Op de 'twee-uur-positie' van de objectiefcilinder bevindt zich een zelfontspanner, en de ontspanknop zit op de 'elf-uur-positie'. Naast het objectief is een klein metalen plaatje gemonteerd met markeringen van het Amerikaanse leger (U.S. Army) en een serienummer.
De knoppen voor het opwinden en terugspoelen boven op de camera zijn zwart gelakt en voorzien van een gekarteld ruitpatroon; in het wit staan de woorden "WIND" en "REWIND" erop vermeld, inclusief pijlen die de draairichting aangeven. Ook de uitklapbare zoeker is zwart gelakt; aan de ene kant bevindt zich een op dezelfde wijze afgewerkte 'cold shoe' (accessoireschoen zonder contactpunten) en aan de andere kant een opnameteller. Op de bodemplaat bevinden zich een vergrendeling die de achterwand van de camera op zijn plaats houdt, evenals een statiefaansluiting. De aanduiding "PH-324" is in zwarte lak op de achterzijde van de camera aangebracht.
Leica en Contax 35mm: Hoewel deze Duitse camera's van superieure kwaliteit waren, waren ze voor het Amerikaanse leger schaars. Ze werden voornamelijk gebruikt als ze op de vijand waren buitgemaakt of door officieren voor persoonlijk gebruik
-
Filmcamera's (Bewegend beeld)
- Bell & Howell Eyemo (35mm): Dit was de meest iconische filmcamera van de oorlog. De Eyemo werkte met een veermechanisme (opwinden) of een compacte elektromotor, had een revolverkop met drie lenzen en kon gemakkelijk in de hand worden gehouden tijdens gevechten.
- Bell & Howell Filmo (16mm): Een lichtere variant die veel werd gebruikt voor documentaires en trainingsfilms.
WWII Army Signal Corp 35mm Motion Picture Camera KF-2(1)
by Bell & Howell Co
Binnen het Amerikaanse leger stond deze specifieke camera-uitvoering officieel bekend onder de typeaanduiding KF-2(1). Hij werd intensief gebruikt door gevechtsfilmers van het Signal Corps om historisch beeldmateriaal en nieuwsberichten aan het front vast te leggen
Ontwerp en Basis: De camera is gebaseerd op het befaamde handzame Eyemo-ontwerp van Bell & Howell. Dit was een robuuste, compacte 35mm-camera die ideaal was voor veldwerk onder zware omstandigheden, in tegenstelling tot de gigantische studiocamera's uit die tijd
Enkele bekende fotografen:
Walter Rosenblum:
Een bekend Amerikaans gevechtscameraman (162nd Signal Photographic Company) die onder andere D-Day en de bevrijding van Dachau fotografeerde.
Hugo Wilmar:
Een Nederlandse oorlogsfotograaf die in 1945 door het Signal Corps werd opgeleid.
Hugo Wilmar (1923 – 1957) was in zijn korte leven Engelandvaarder, frontfotograaf in Nederlands- Indië, reisfotograaf voor Spaarnestad en filmmaker voor de bekende Disney-natuurfilms White Wilderness en Jungle Cat. Met zijn foto’s en brieven, zijn rake observaties en beeldende natuurbeschrijvingen, liet hij een compleet beeld achter van het einde van de koloniale tijd en de opkomst van onze moderne wereld. De verhalende compositie en technische perfectie geven zijn foto’s de iconische kracht van een topfotograaf.
Bron: https://www.hugowilmar.nl/
Arnold E. Samuelson voerde het bevel over een eenheid fotografen van het Army Signal Corps tijdens de geallieerde opmars in Europa. Hij en zijn mannen maakten veel van de Signal Corps-foto's die op deze site te zien zijn. "De dapperen vuren kogels af, de gekken schieten beelden."
Leo Moore and Jack Howell – 165th Signal Photo Company
Luitenant Leo Moore en Technical Sergeant Jack Howell, fotografen en filmcameramannen die verslag deden van het bezoek van generaal Eisenhower aan het vasteland. 9 november 1944. Fotograaf: Mserlin. 111-Sc-377989
Waren er ook vrouwelijke fotografen?
Ja, het Amerikaanse Army Signal Corps had vrouwelijke fotografen in dienst, al was dat in de eerste decennia van de twintigste eeuw uiterst zeldzaam.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog bestond de vrouwelijke aanwezigheid binnen het U.S. Army Signal Corps vooral uit de bekende ‘Hello Girls’: tweetalige telefonistes. Het fotografische werk werd toen nog uitsluitend door mannen uitgevoerd.
Tijdens en na de Tweede Wereldoorlog kwam daar geleidelijk verandering in:
Sgt. Irene Marquardt:
In de militaire archieven staat zij vermeld als de ‘only WAC photographer’ (Women’s Army Corps) bij het Signal Corps in het European Theater of Operations (ETO) tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Oorspronkelijk bijschrift: Sergeant Irene Marquardt uit Holstein, Iowa, inspecteert een negatief in de ontwikkelruimte van het Army Pictorial Laboratory, Davies Street 35, Londen, Engeland. Sergeant Marquardt is de enige WAC-fotograaf in het Europese oorlogsgebied. 2 maart 1944.
Oorspronkelijk bijschrift (links): Sgt. Irene Marquardt (rechts), afkomstig uit Holstein, Iowa, verzamelt de benodigde informatie voor een bijschrift na het fotograferen van een collega-WAC in Londen, Engeland. Sgt. Marquardt is verbonden aan de Army Pictorial Service en is de enige vrouwelijke fotograaf van het Amerikaanse leger in het ETO (European Theater of Operations). 31 maart 1944. Fotograaf: Todd. Lokaal identificatienummer: 111-SC-314512.
Korporaal James Todd, voormalig fotograaf bij de *Courier-Journal* in Lexington (Kentucky), toont sergeant Irene Marquardt uit Holstein (Iowa) haar nieuwste foto in de krant *Stars and Stripes*; de opname werd gemaakt in de cameraruimte van de APS aan Davies Street 35 in Londen. Sergeant Marquardt is de enige vrouwelijke fotograaf (WAC) in het Europese oorlogsgebied (ETO). Op de achtergrond zijn (van links naar rechts) Technical Sergeant Richard Johnson uit Pasadena (Californië) en Technical Sergeant Knight Harris uit Beverly te zien.
Elizabeth ‘Tex’ Williams:
Elizabeth Williams, bijgenaamd Tex, werd in 1924 geboren in een arbeidersgezin in Houston.
In 1944, midden in de Tweede Wereldoorlog, werkte de twintigjarige Tex als assistent bij de Stanley Reddick Art Studio in Houston. Ze droomde ervan oorlogsfotograaf te worden bij de krijgsmacht, maar de kansen voor vrouwen – en zeker voor Afro-Amerikaanse vrouwen – waren uiterst beperkt. Toch schreef haar vader haar in voor het Women's Army Corps, de vrouwenafdeling van het Amerikaanse leger.
Tex werd naar de gesegregeerde trainingsbasis Fort Des Moines in Iowa gestuurd, waar ze samen met andere Afro-Amerikaanse rekruten werd ingedeeld. Ze werden aangeduid als “colored girls” (gekleurde meisjes) en moesten, apart van de witte vrouwen, aan de andere kant van de ruimte staan tijdens het afleggen van de eed. Hoewel de basis Afro-Amerikaanse vrouwen de mogelijkheid bood om in het leger te dienen, maakte de discriminerende behandeling hun ervaringen bijzonder zwaar.
Later werd Tex overgeplaatst naar Fort Huachuca in Arizona, waar een opleiding tot fotograaf werd aangeboden. Als een van de weinige Afro-Amerikanen die werden toegelaten, rondde ze deze opleiding af en ging ze aan de slag als laborant en officieel legerfotograaf.
Als Afro-Amerikaanse fotograaf binnen een gesegregeerd militair systeem kon Tex een perspectief vastleggen dat voor de overwegend witte, mannelijke fotografische dienst van het leger vrijwel onbereikbaar was. Deze fotografen kwamen nauwelijks in contact met Afro-Amerikaanse soldaten, laat staan dat ze hen fotografeerden. Tex bracht daarentegen het grootste deel van haar diensttijd door bij Afro-Amerikaanse eenheden. Ze legde zowel militaire operaties als het dagelijks leven in de kazerne vast en documenteerde zo hun ervaringen op unieke wijze. Ze vloog zelfs mee met de luchtmacht om gevechtsmanoeuvres te fotograferen. Geen enkele vrouwelijke fotograaf was vóór haar zo dicht bij het front gekomen.
Ook na de oorlog bleef Tex grenzen verleggen. In 1949 werd ze als eerste vrouw – en als een van de weinige Afro-Amerikanen ooit – toegelaten tot de Photographic Division School in Fort Monmouth, New Jersey. Ze studeerde als beste van haar lichting af en ging vervolgens werken voor Amerikaanse defensie- en inlichtingendiensten. Opnieuw vervulde ze daarmee een functie die in die tijd zelden door vrouwen werd bekleed.
Charlotte Mansfield:
Tijdens de Tweede Wereldoorlog bouwde zij een succesvolle carrière op als fotografe binnen het Women’s Army Corps.
Haar werk en persoonlijke archief staan centraal in de PBS-documentaire ‘Charlotte Mansfield: A Woman Photographer Goes to War’.
WOII en de WAC: In 1942 meldde ze zich aan bij het Women's Army Auxiliary Corps (WAAC).
Ze maakte deel uit van de allereerste klas van louter vrouwen die afstudeerde aan de Lowry Field Photo School in Colorado. Hier werd ze opgeleid tot fototechnicus, gespecialiseerd in het ontwikkelen van luchtfoto's.
Uitzendingen: Tijdens de oorlog werkte ze in fotolaboratoria op bases in de Verenigde Staten, Engeland en Duitsland.
Luchtmacht (WAF): Na de oorlog bleef ze in actieve dienst en stapte over naar de Women in the Air Force (WAF) toen de luchtmacht een aparte militaire tak werd. Ze ging in 1973 met pensioen met de rang van Senior Master Sergeant (E-8) na 30 jaar militaire dienst.
Belangrijk onderscheid:
Veel van de bekendste vrouwelijke oorlogsfotografen uit de Tweede Wereldoorlog,
zoals Lee Miller (Vogue) en
Margaret Bourke-White (LIFE), werkten als geaccrediteerde civiele oorlogsfotografen of correspondenten voor tijdschriften.
Zij waren dus niet officieel in dienst van het Signal Corps zelf.
Lee Miller
Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog woonde ze samen met Penrose in Hampstead, Londen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog maakte zij onder andere reportages over de troepen in Normandië en bombardementen in Londen: ze ging in december 1942 bij het Amerikaanse leger als oorlogscorrespondent en volgde de geallieerde troepen een maand na de landing in Normandië samen met fotograaf David Scherman.
Bij de bevrijding van de concentratiekampen Buchenwald en Dachau zijn de documentaire foto's van haar.
Lee Miller had een turbulente tijd achter de rug toen ze op 30 april 1945 het appartement van de Führer in München betrad, waar de Amerikanen een commandopost hadden ingericht. Het was – puur toeval – de dag dat Hitler in een bunker in Berlijn een einde aan zijn leven maakte. Voor Miller was het, na een lange reis, de kans een warm bad te nemen.
Als fotograaf was ze achter de geallieerde troepen aangetrokken door Europa. Zes weken na D-Day, tien maanden eerder, was ze naar Frankrijk gegaan, eerder mocht ze er als vrouw niet komen. Ze fotografeerde een veldhospitaal in Normandië, bevrijd Parijs en een bombardement op Saint Malo waarbij voor het eerst napalm werd gebruikt.
Daarna trok ze Duitsland in, waar ze in de concentratiekampen Buchenwald en Dachau beelden vastlegde die de wereld schokten: stapels lijken, uitgemergelde gevangenen, de totale verschrikking van de Tweede Wereldoorlog. Later zou ze met enige voldoening opmerken dat ze ‘het vuil van Dachau in Hitlers eigen bad kon afboenen’.
Margaret Bourke-White
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Bourke-White de eerste vrouw die officieel door het Amerikaanse leger werd toegelaten als oorlogscorrespondent. Ze fotografeerde onder andere in Noord-Afrika, Italië en Duitsland. Ze was een van de eerste fotografen die de concentratiekampen binnenging en de gruwelijke gevolgen ervan vastlegde.
Haar foto's van Buchenwald werden zeer bekend.
Ze was bovendien een pionier voor vrouwen in de fotojournalistiek en oorlogsjournalistiek.
LIFE photographer Margaret Bourke-White and her camera. Alfred Eisenstaedt—The LIFE Picture Collection/Getty Images
Belangrijke Oorlogsopdrachten en Gebeurtenissen
- Moskou (1941): Ze bevond zich als enige buitenlandse fotograaf in Moskou toen de stad in juli 1941 door de nazi's werd gebombardeerd. Haar foto's van de verduisterde stad en luchtafweergeschut verschenen in Life Magazine.
Eerder fotografeerde ze daar ook al Jozef Stalin. - Torpedering op zee (1942): Onderweg naar Noord-Afrika voor een nieuwe LIFE Magazine opdracht werd haar schip getorpedeerd door een Duitse duikboot. Ze bracht uren door in een reddingsboot op de oceaan voordat ze werd gered, een avontuur dat haar reputatie van onverschrokkenheid ("Maggie the Indestructible") verder versterkte.
- Gevechtsmissie in een B-17 (1943): Ze werd de eerste vrouw die meevloog met een Amerikaanse bommenwerper tijdens een vijandelijke aanval. Ze fotografeerde een bombardement op het vliegveld El Aouina in Tunis vanuit een Flying Fortress, waarbij ze te kampen had met extreme kou en bevroren adem die haar zuurstofmasker dreigde te blokkeren. Dit verhaal werd gepubliceerd in het TIME artikel "Life's Bourke-White Goes Bombing".
- De bevrijding van Buchenwald (1945): In het voorjaar van 1945 trok ze met het leger van generaal George S. Patton door een instortend Duitsland. Ze arriveerde bij het concentratiekamp Buchenwald vlak na de bevrijding. Haar aangrijpende foto's van de uitgemergelde overlevenden en de confrontatie van lokale burgers met de gruwelen werden wereldwijd gepubliceerd en vormden onuitwisbaar bewijs van de Holocaust.
Persoonlijke camera's van militairen
Hoewel het meenemen van eigen camera's officieel vaak aan banden werd gelegd of ontmoedigd, namen veel Amerikaanse soldaten en officieren in de praktijk hun eigen compacte toestellen mee:
- Argus C3: Een betaalbare en populaire Amerikaanse 35mm-zoekercamera. Deze iconische camera staat vanwege zijn zware, hoekige behuizing van metaal en bakeliet bekend onder de bijnaam "The Brick".
- Opvouwbare balgcamera's (Kodak folders): Diverse compacte plooicamera's die gemakkelijk in een plunjezak pasten.
- Duitse buitgemaakte of meegenomen camera's: Soms namen welgestelde soldaten kwalitatieve Europese camera's mee zoals een Leica of Contax, of werden deze als oorlogsbuit veroverd op de vijand.
Mobile Doka
PH-261 (U.S. Army Signal Corps): Dit was een complete, draagbare doka-set in een houten transportkist. Het bevatte alle chemicaliën, tanks en spoelen om in het veld films te ontwikkelen en afdrukken te maken. Deze set werd vaak geleverd in combinatie met de olijfgroene Kodak 35 PH-324 camera
- Functie: Een mobiele donkere kamer waarmee militairen in het veld films konden ontwikkelen en foto's konden afdrukken.
- Inhoud: Bevat onder andere een Kodak Miniature Enlarger (vergrotingsapparaat), gooseneck-lampen, chemicaliënflesjes, schalen en leginstructies aan de binnenkant van de kist.
- Formaat en gewicht: De kist meet ongeveer 54 x 54 x 40 cm (21,5" x 21,5" x 15,5") en weegt zo'n 20 kilo (45 lbs).
- Gebruik: Veel gebruikt door de U.S. Army Signal Corps tijdens de Tweede Wereldoorlog om direct nabij het front foto's en inlichtingen te ontwikkelen.
Uniform.
Het zijn militairen en zij zijn dan ook als zodanig uitgerust. Ze dragen het uniform dat volgens de voorschriften van het Amerikaanse leger is bestemd voor manschappen of officieren. Ongeacht hun rang gebruiken ze echter uiteenlopende uitrustingsstukken die normaal gesproken door zowel manschappen als officieren worden gedragen. Vaak gaat het ook om items die specifiek zijn voor andere legeronderdelen en die zij onder normale omstandigheden niet zouden dragen. Zo dragen sommigen veterschoenen die doorgaans voor parachutisten zijn bestemd, terwijl anderen tankjassen dragen.
Zelfs wanneer zij de volledige GI-uitrusting hebben ontvangen, laten ze de webbing al snel achterwege.
Op de M1-helm mogen geen ranginsignes worden gedragen, al wordt deze regel zelden nageleefd. Soms zijn ook camouflagenetten te zien.
Rangorde:
Compagnieën zijn verdeeld in detachementen die zelfstandig opereren en zijn toegewezen aan divisies, of soms aan kleinere eenheden. Een compagnie staat onder bevel van een eerste luitenant. De detachementen worden geleid door een tweede sergeant en bestaan uit technici van de 5e en 4e graad en soldaten.
Bewapening: Bij de oprichting van de Signal Photo Company was het niet de bedoeling dat de leden bewapend zouden zijn. Na herhaalde verzoeken kregen zij hiervoor echter toestemming. De grote meerderheid draagt een pistool in een heupholster; een borstholster komt veel minder vaak voor. Sommigen dragen daarnaast een M1-karabijn, een Thompson M1 of, incidenteel, een M1 Garand.
Daarnaast gebruiken ze vaak een munitietas of gasmaskertas om camera's en filmcamera's in mee te nemen. Filmrollen en ander filmmateriaal worden beschermd tegen vocht in een rubberen M5-tas.
Insignes:
Personeel van de Signal Photo Company mag het embleem van de aan hen toegewezen legereenheid op de linkerbovenmouw van het uniform dragen, maar uitsluitend wanneer zij niet aan het front zijn gestationeerd. Hoewel dit aan het front formeel verboden is, draagt de overgrote meerderheid het embleem in de praktijk toch op het gevechtsuniform.
Oorspronkelijk ontvingen officiële fotografen van het Amerikaanse leger een donkerblauwe stoffen armband, die met een speld werd bevestigd. Hierop was een geborduurd label aangebracht met de gouden tekst ‘OFFICIAL US ARMY PHOTOGRAPHER’. De armband werd normaal gesproken om de linkerarm gedragen, maar in de praktijk zelden gebruikt.
Er lijken varianten te hebben bestaan zonder de aanduiding 'OFFICIAL', of zelfs zonder enige tekst. Mogelijk gaat het hierbij echter simpelweg om uitgesneden emblemen.
Ondanks de expliciete voorschriften werd ook regelmatig een rechte of gebogen badge met de tekst "OFFICIAL USWAR PHOTOGRAPHER" rechtstreeks op kleding genaaid. Deze bevond zich meestal bovenaan de rechtermouw van een overhemd, maar kon ook onderaan de rechtermouw van gevechtsuniformen (M41 en M43) worden aangebracht. In zeldzame gevallen werd de badge zelfs op de linkermouw gedragen. Omdat het dragen van deze badge niet officieel was voorgeschreven, bestonden er geen vaste regels voor de plaatsing ervan.
Om zich te onderscheiden, droegen soldaten van de Signal Photo Company vaak een van de kleine metalen kraaginsignes van het Signal Corps op hun garnizoenspet. Daarbij genoot het officiersinsigne doorgaans de voorkeur boven de andere variant.
Voertuigmarkeringen:
De SPC's waren over het algemeen georganiseerd in teams van vier tot zeven leden en beschikten over eigen transportmiddelen, vaak in de vorm van een of twee jeeps, met eigen markeringen die hun eenheid aangaven. Al snel werden de transportmiddelen van sommige eenheden uitgebreid met een Dodge.
Een Dodge van Detachment 6, 166th SPC, met de reglementaire markeringen:
3A (voor 3e Leger) – ster – Foto 6 (voor Detachment 6)
Walter Chichersky, van de 166e Signaal-Fotografiecompagnie. Hij draagt een M41-jas met het embleem 'PHOTOGRAPHER OFFICIAL' op de voorgeschreven plaats op de linkerondermouw. Volgens de voorschriften draagt hij niet het embleem van het 3e Leger op zijn gevechtsjas, maar deze praktijk komt nog steeds vrij zelden voor.
Eerste luitenant George A. Steck van Detachement P, 165e Signaal- en Fotocompagnie, draagt een tankjas met het embleem 'PHOTOGRAPHER OFFICIAL' op de linkerondermouw, zoals voorgeschreven. Hij draagt echter zijn ranginsigne aan de voorkant van zijn helm, in strijd met het advies om dit niet te doen. Hij heeft een leren cameratas over zijn schouder en een 35mm-camera om zijn nek.
Soldaat Francis P. Lee van Detachement P, 165e Signaalfotocompagnie, draagt een M41-jas met de groene 'PHOTOGRAPHER OFFICIAL'-patch op zijn linkermouw (zichtbaar op een andere foto). Zijn M1-helm is bedekt met een fijnmazig net en hoewel hij slechts soldaat eerste klasse is, draagt hij een Colt 45 in zijn heupholster. Trots toont hij zijn 16 mm Bell & Howell-camera.
Luitenant Marty Lederhandler van Detachement G, 165e Signaalfotocompagnie, op Place Henry Greville in Cherbourg, eind juni 1944. Hij draagt een M41-jas met de groene 'PHOTOGRAPHER OFFICIAL'-patch op de linkerondermouw. Zijn M1-helm draagt, in strijd met de voorschriften, een ranginsigne van een luitenant, en hij is bedekt met een camouflagenet. Net als veel fotografen van de 165e Signaalfotocompagnie draagt hij veterlaarzen.
Een cameraman van de 165e Signaalfotocompagnie in de omgeving van Villedieu les Poëles op 27 juli 1944. Hij draagt een tankjas met het groene 'PHOTOGRAPHER OFFICIAL'-embleem van de SPU op het onderste deel van zijn
linkermouw, evenals het embleem van het Eerste Leger op zijn linkerschouder, hoewel de voorschriften dit aan de voorkant verboden.
T/5 (Technicus 5e klasse) Alex H. Kapitanski van de 165e Signaal- en Fotocompagnie leidt een van de eerste Duitse krijgsgevangenen van Operatie Cobra naar het achterland op 26 juli 1944. Hij draagt zijn M41-jas met zijn ranginsigne en het schouderembleem van het Eerste Leger, maar hij heeft niet het groene 'PHOTOGRAPHER OFFICIAL'-embleem onderaan zijn linkermouw.
T/3 (Technicus 3e klasse) Lester Haycock en sergeant Phil Richardson van de 167e Special Police Corps. Sergeant Richardson heeft zijn Bell & Howell camera, PH-330C Eyemo, in zijn hand en draagt de groene 'PHOTOGRAPHER OFFICIAL'-patch onderaan de rechter mouw van zijn M41-jas, samen met zijn ranginsignes.
Technicus 3e klasse Theodore W. Seizer draagt een M41-jas met de groene 'PHOTOGRAPHER OFFICIAL'-patch onderaan de rechter mouw, evenals zijn ranginsigne.
Aanbevolen kledingvoorschriften:
-
Mosterdkleurig M37-shirt met "Official US Army Photographer"-embleem op de rechterbovenarm.
-
Dienstschoenen met beenkappen (of springlaarzen)
-
M41-jas of tankjas met 'OFFICIAL PHOTOGRAPHER'-patch op de linkeronderarm.
-
M1-helm met of zonder fijnmazig net (geen grofmazig net)
-
Garrisson kaki wollen stoffen pet met bies (oranje en wit) en ronde speldjes met signaalmotief.
-
Muts
- M36 riem (zonder webbing)
- OD3 verbandzakje
- OD3 waterfles met hoes
- Colt 45 holsters
- Colt 45 magazijntas
- Musette M36 met eetgerei
- M6 gasmaskertas
- Optioneel
- USM1
- USM1 magazijntas
- PAL RH-36 Dolk
Beschrijving
Dark room