De Signal Corps fotografen maakten deel uit van de Amerikaanse krijgsmacht en legden vanaf de Eerste Wereldoorlog tot in de Koude Oorlog veldslagen, militaire operaties en de menselijke impact van oorlog vast.

Oprichting en de Eerste Wereldoorlog (1917–1918)

• Start: Op 21 juli 1917 werd binnen het U.S. Army Signal Corps een speciale Photographic Section opgericht.
• Doel: Het maken van propaganda, militaire terreinverkenningen en een picturale geschiedenis van de oorlog.
• Omvang: De eenheid groeide snel van 25 man in 1917 tot honderden officieren en fotografen aan het einde van 1918, met laboratoria in Frankrijk (Parijs en Vincennes)
  
  

Tweede Wereldoorlog en de Jaren van Strijd (1939–1945)

• Gevechtsfotografie: Tijdens de Tweede Wereldoorlog trokken de combat camera photographers van de Army Pictorial Service (onderdeel van het Signal Corps) met een camera in plaats van een geweer direct de frontlinie in. 
• Toegang: Zij kwamen vaak op plekken waar reguliere civiele journalisten niet mochten komen.
• Erfgoed: Zij legden iconische beelden vast van landingen, verwoestingen en de bevrijding, waarvan er circa een miljoen bewaard zijn gebleven in de Amerikaanse Nationale Archieven (National Archives)

 Uitrusting:

De uitrusting en camera’s van de fotografen van het Signal Corps moesten bestand zijn tegen de zware omstandigheden aan het front. Omdat de technologie tussen 1917 en 1945 snel evolueerde, verschilde de gebruikte apparatuur sterk per periode. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog was het leger bovendien onvoldoende voorbereid, waardoor fotografen vaak een combinatie van officiële legeruitrusting en gevorderde civiele apparatuur gebruikten.

Eerste Wereldoorlog (1917–1918)

In deze periode waren camera’s nog groot, zwaar en kwetsbaar. Fotografen werkten vaak met massieve houten statieven en glasplaten.

• Graflex-grootbeeldcamera’s: Deze camera’s waren de standaard voor stilstaande beelden. Ze gebruikten grote glasnegatieven of vroege vlakfilm, wat zeer gedetailleerde foto’s opleverde, maar in de loopgraven langzaam en onpraktisch was.
• DeBrie- en Bell & Howell-filmcamera’s: Voor bewegend beeld op 35mm-film werden zware Franse DeBrie-camera’s en Amerikaanse handbediende Bell & Howell-camera’s ingezet. Deze moesten vaak met een zwengel worden aangedreven.
• Verkenning: Voor lucht- en terreinverkenning werden speciale, extra grote camera’s in vliegtuigen gemonteerd.

Tweede Wereldoorlog (1939–1945)

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de uitrusting gestandaardiseerd in speciale kits, zoals de bekende PH-104- en PH-261-sets. 

Fotocamera's (Stilstaand beeld)

• PH-47 Speed Graphic (4x5 inch): De absolute koning van de oorlog.
  Deze robuuste perscamera van Graflex was de standaarduitrusting voor combat fotografen. Het leverde haarscherpe grootbeeldnegatieven op. Het nadeel? De camera vereiste wel elf handelingen per foto en werkte met losse filmcassettes, wat onder vuur levensgevaarlijk en complex was.

Dit toestel, aangeduid als de PH-47 en beter bekend als de Speed ​​Graphic, was de standaardcamera voor fotografen van het Amerikaanse leger.

• Kodak 35 (PH-324): Omdat de Speed Graphic zo groot was, kregen fotografen voor snellere actie de compactere Kodak 35 (PH-324) mee. Dit was een van de eerste Amerikaanse 35mm-camera's met een meetzoeker die speciaal voor het leger werd geproduceerd.

De PH-324 voorzien van een 51mm f/4.5 Kodak Anastigmat-objectief.
Het scherpstellen gebeurt door aan de ring direct rondom de frontlens te draaien. De sluitertijden worden geregeld via de buitenste ring van het objectief, terwijl het diafragma wordt ingesteld met het kleine metalen lipje op de 'vijf-uur-positie'. Op de 'twee-uur-positie' van de objectiefcilinder bevindt zich een zelfontspanner, en de ontspanknop zit op de 'elf-uur-positie'. Naast het objectief is een klein metalen plaatje gemonteerd met markeringen van het Amerikaanse leger (U.S. Army) en een serienummer.
De knoppen voor het opwinden en terugspoelen boven op de camera zijn zwart gelakt en voorzien van een gekarteld ruitpatroon; in het wit staan ​​de woorden "WIND" en "REWIND" erop vermeld, inclusief pijlen die de draairichting aangeven. Ook de uitklapbare zoeker is zwart gelakt; aan de ene kant bevindt zich een op dezelfde wijze afgewerkte 'cold shoe' (accessoireschoen zonder contactpunten) en aan de andere kant een opnameteller. Op de bodemplaat bevinden zich een vergrendeling die de achterwand van de camera op zijn plaats houdt, evenals een statiefaansluiting. De aanduiding "PH-324" is in zwarte lak op de achterzijde van de camera aangebracht.

Leica en Contax 35mm: Hoewel deze Duitse camera's van superieure kwaliteit waren, waren ze voor het Amerikaanse leger schaars. Ze werden voornamelijk gebruikt als ze op de vijand waren buitgemaakt of door officieren voor persoonlijk gebruik

• Filmcamera's (Bewegend beeld)

  • Bell & Howell Eyemo (35mm): Dit was de meest iconische filmcamera van de oorlog. De Eyemo werkte met een veermechanisme (opwinden) of een compacte elektromotor, had een revolverkop met drie lenzen en kon gemakkelijk in de hand worden gehouden tijdens gevechten.
  • Bell & Howell Filmo (16mm): Een lichtere variant die veel werd gebruikt voor documentaires en trainingsfilms.

De Veldkit en Mobiele Donkere Kamers

Een fotograaf droeg niet alleen een camera, maar een complete mobiele studio.

• Zware bepakking: De complete uitrusting (inclusief lenzen, flitsers, zware batterijen en filmvoorraad) zat verpakt in stevige, olijfgroene metalen transportkisten.
• Fotografische Sets (zoals PH-261): Deze sets bevatten alle chemicaliën en draagbare bakken om films direct in het veld te kunnen ontwikkelen en afdrukken, vaak in provisorische donkere kamers in legertenten of vrachtwagens

Enkele bekende fotografen:

Waren er ook vrouwelijke fotografen?

Ja, het Amerikaanse Army Signal Corps had vrouwelijke fotografen in dienst, al was dat in de eerste decennia van de twintigste eeuw uiterst zeldzaam.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog bestond de vrouwelijke aanwezigheid binnen het U.S. Army Signal Corps vooral uit de bekende ‘Hello Girls’: tweetalige telefonistes. Het fotografische werk werd toen nog uitsluitend door mannen uitgevoerd.
Tijdens en na de Tweede Wereldoorlog kwam daar geleidelijk verandering in:

Oorspronkelijk bijschrift: Sergeant Irene Marquardt uit Holstein, Iowa, inspecteert een negatief in de ontwikkelruimte van het Army Pictorial Laboratory, Davies Street 35, Londen, Engeland. Sergeant Marquardt is de enige WAC-fotograaf in het Europese oorlogsgebied. 2 maart 1944.

Belangrijk onderscheid:

Veel van de bekendste vrouwelijke oorlogsfotografen uit de Tweede Wereldoorlog,
zoals Lee Miller (Vogue) en
Margaret Bourke-White (LIFE), werkten als geaccrediteerde civiele oorlogsfotografen of correspondenten voor tijdschriften.
Zij waren dus niet officieel in dienst van het Signal Corps zelf.

Lee Miller had een turbulente tijd achter de rug toen ze op 30 april 1945 het appartement van de Führer in München betrad, waar de Amerikanen een commandopost hadden ingericht. Het was – puur toeval – de dag dat Hitler in een bunker in Berlijn een einde aan zijn leven maakte. Voor Miller was het, na een lange reis, de kans een warm bad te nemen.

Als fotograaf was ze achter de geallieerde troepen aangetrokken door Europa. Zes weken na D-Day, tien maanden eerder, was ze naar Frankrijk gegaan, eerder mocht ze er als vrouw niet komen. Ze fotografeerde een veldhospitaal in Normandië, bevrijd Parijs en een bombardement op Saint Malo waarbij voor het eerst napalm werd gebruikt.

Daarna trok ze Duitsland in, waar ze in de concentratiekampen Buchenwald en Dachau beelden vastlegde die de wereld schokten: stapels lijken, uitgemergelde gevangenen, de totale verschrikking van de Tweede Wereldoorlog. Later zou ze met enige voldoening opmerken dat ze ‘het vuil van Dachau in Hitlers eigen bad kon afboenen’. 

Persoonlijke camera's van militairen

Hoewel het meenemen van eigen camera's officieel vaak aan banden werd gelegd of ontmoedigd, namen veel Amerikaanse soldaten en officieren in de praktijk hun eigen compacte toestellen mee: 

• Argus C3: Een betaalbare en populaire Amerikaanse 35mm-zoekercamera. Deze iconische camera staat vanwege zijn zware, hoekige behuizing van metaal en bakeliet bekend onder de bijnaam "The Brick".

• Opvouwbare balgcamera's (Kodak folders): Diverse compacte plooicamera's die gemakkelijk in een plunjezak pasten.
  

• Duitse buitgemaakte of meegenomen camera's: Soms namen welgestelde soldaten kwalitatieve Europese camera's mee zoals een Leica of Contax, of werden deze als oorlogsbuit veroverd op de vijand.

Mobile Doka 

PH-261 (U.S. Army Signal Corps): Dit was een complete, draagbare doka-set in een houten transportkist. Het bevatte alle chemicaliën, tanks en spoelen om in het veld films te ontwikkelen en afdrukken te maken. Deze set werd vaak geleverd in combinatie met de olijfgroene Kodak 35 PH-324 camera

• Functie: Een mobiele donkere kamer waarmee militairen in het veld films konden ontwikkelen en foto's konden afdrukken. 

• Inhoud: Bevat onder andere een Kodak Miniature Enlarger (vergrotingsapparaat), gooseneck-lampen, chemicaliënflesjes, schalen en leginstructies aan de binnenkant van de kist. 

• Formaat en gewicht: De kist meet ongeveer 54 x 54 x 40 cm (21,5" x 21,5" x 15,5") en weegt zo'n 20 kilo (45 lbs).

• Gebruik: Veel gebruikt door de U.S. Army Signal Corps tijdens de Tweede Wereldoorlog om direct nabij het front foto's en inlichtingen te ontwikkelen.

Bewapening:
Toen de Signal Photo Company werd opgericht, was het niet de bedoeling dat de leden bewapend zouden zijn, maar na talloze verzoeken kregen ze daar toestemming voor. De overgrote meerderheid draagt ​​een pistool in een heupholster, veel minder vaak een borstholster. Sommigen dragen ook een M1-karabijn, een Thompson M1 of soms een M1 Garand.

Voertuigmarkeringen:

De SPC's waren over het algemeen georganiseerd in teams van vier tot zeven leden en beschikten over eigen transportmiddelen, vaak in de vorm van een of twee jeeps, met eigen markeringen die hun eenheid aangaven. Al snel werden de transportmiddelen van sommige eenheden uitgebreid met een Dodge.