Anti-Aircraft Searchlight
Zoeklicht met 800 miljoen Candela (kaarskracht).
Vervaardigd door General Electric, heeft een diameter van 60 inch (152,4 cm) en is voorzien van rhodium geplateerde parabolische spiegels, die een koolstofboogontlading weerspiegelen.
De piekproductie bedraagt 800.000.000 candela. Het wordt aangedreven door een generator van 15 kW en heeft een effectief zicht van 28 tot 35 mijl (45 tot 56 km) bij een heldere, lage luchtvochtigheid. Geleverd met een reserveset carbonbogen.
voor beeld van de lichtbundel
Battle of Britain Anti-Aircraft Search Light WW2 Photo
De geluidszoeker
Vóór Radar was de eerste praktische methode om vliegtuigen op afstand te detecteren in de nachtelijke lucht, door te luisteren naar hun motorgeluid met behulp van speciale luisterhoorns. De grootte van deze hoorns was ontworpen om een groter geluidsbereik op te vangen en akoestisch te versterken, wat het detectiebereik vergrootte. De afstand tussen de hoorns hielp de operator om het binaurale gevoel te gebruiken voor het bepalen van de richting van het vliegtuig.
Hieronder ziet u een foto van een van de laatste Sound Locator-eenheden die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt, het Model M-1, vervaardigd door Sperry Corp. De azimut-operator luisterde naar de linker- en rechterhoorn voor richtingsinformatie, terwijl de elevatie-operator de bovenste en onderste hoorns gebruikte voor hoogte-informatie. Daarnaast was er een Acoustic Correction Operator aanwezig om de geluidsvertraging te compenseren. Terwijl de operators dit grote hoortoestel richtten, genereerden hun bewegingen in richting en hoogte elektrische signalen die naar het zoeklichtcontrolestation of rechtstreeks naar het zoeklicht werden verzonden via een selsyn-systeem.
In de beginjaren van de oorlog werd radar uitgevonden, en uiteindelijk vervingen deze geluidslocators de traditionele methoden voor vliegtuigdetectie. Toen ze door radar werden vervangen, werden de Sound Locators in het veld geplaatst als lokvogels, zodat de vijand dacht dat er nog steeds geluidslocators in gebruik waren.
De geluidszoekers werden geproduceerd door Sperry Corp, die een aanzienlijke bijdrage heeft geleverd aan de oorlogsinspanningen. In 1943 vervaardigde het bedrijf maar liefst 300 verschillende producten voor de oorlog, waarvan tweederde in de tien jaren voorafgaand aan de oorlog was ontwikkeld. De geluidslocator kon naderende vliegtuigen detecteren voordat ze zichtbaar waren en hun exacte positie, snelheid en vluchtrichting bepalen. Tegelijkertijd berekende de luchtafweerdirecteur, die fungeerde als een soort computermechanisme, de benodigde richting, hoogte en stand om het luchtafweergeschut op het naderende vliegtuig te richten. Deze informatie werd automatisch doorgestuurd naar de kanonnen via een afstandsbedieningssysteem.
Niet alleen heeft Sperry deze innovatieve producten ontwikkeld en geproduceerd tijdens de periode van 1939 tot 1945, maar het bedrijf had ook interne scholen waar meer dan 77.000 militairen en marinepersoneel werden opgeleid in het gebruik en onderhoud van Sperry-apparatuur.
Let op de zeer grote slangen die naar de hoofden van de machinist gaan. Het geluid werd niet elektrisch versterkt, maar akoestisch gekoppeld aan de oren van de operator, zoals de stethoscoop die een arts gebruikt om naar je hart te luisteren.
Zoeklichtbatterijen - Royal Australian Engineers (RAE) / later Royal Australian Artillery (RAA)
Zoeklichtbatterijen waren er in twee typen: zoeklichten voor kustartillerie (Coastal Artillery Searchlights, CASL) en zoeklichten voor luchtafweer (Anti-Aircraft Searchlights, AASL). Ze werden aanvankelijk gebouwd, uitgerust, onderhouden, bestuurd en bemand door personeel van de Royal Australian Engineers Militia. Aangezien ze in feite integraal onderdeel uitmaakten van de kanonnen die ze ondersteunden (kustartillerie (CA) of luchtafweerartillerie (AA)), werd er verstandig aan gedaan om ze te integreren in de ondersteunende eenheid, waardoor ze onder de commandostructuur (Command and Control, C2) van de Royal Australian Artillery kwamen te vallen.
Een mobiele Sperry 60 inch 1,5m zoeklicht, een van de belangrijkste uitrustingsstukken van de zoeklichtbatterijen.
Voor lokaal bestuur en commandovoering vielen ze over het algemeen onder de 'Fortress Groups' langs de Australische kustlijn in de buurt van de grote centra. Deze groepen hadden de leiding over de kustartillerie, luchtdoelartillerie en zoeklichtbatterijen en -secties in hun geografische verantwoordelijkheidsgebied. Zie de lijst voor Fortress/Coastal Artillery, Anti Aircraft Units en 2nd AIF Anti Aircraft Units.
Three unidentified members of the 73rd Anti Aircraft Searchlight Battery, operating a radar controlled, 90 cm searchlight projector at their base at Scheyville, NSW. The unit was based at Scheyville between September and November 1942 when it relocated to Brisbane, Qld, on 8 November and then on to Townsville, Qld. On 29 December 1942 the unit embarked for New Guinea aboard the MV Duntroon, where they remained until returning to Australia on 13 July 1944. AWM POS147.001
As the war progressed beyond mid 1943, the threat of invasion and attack, particularly in the south, diminished and the demands on militia personnel drew them ever northward, so Volunteer Defence Corps (VDC) and Australian Womens' Army Service (AWAS) personnel were increasingly 'superimposed' to operate the guns and the searchlight batteries until they were progressively closed down from mid-1944.
East Parklands, Zuid-Australië. 15-09-1944. SF64677 Bombardier R. Berridge (1) en SF113440 Kanonnier B.E. Johnson (2), leden van de Australian Women’s Army Service, maken lampen schoon tijdens het onderhoud van zoeklichten bij de 58e zoeklichtbatterij. Foto: AWM 080345.
Fig 4. A Recruiting poster for the Australian Womens' Army Service (AWAS) many of whom crewed anti-aircraft and search light batteries later in the war
Enkele foto's ter ere van de 80 jarige bevrijding. Camp Liberty Zon
